Określenie, czy dany fragment programu realizuje algorytm iteracyjny czy rekurencyjny, sprowadza się do rozpoznania mechanizmu sterowania przebiegiem obliczeń.
Algorytm iteracyjny powtarza pewien zestaw instrukcji, korzystając z konstrukcji pętli (np. for, while, do...while) albo równoważnych mechanizmów (np. ręczna aktualizacja indeksu i skok w logice programu). Zakończenie pracy wynika z warunku pętli lub z przerwania (np. gdy osiągnięto oczekiwany stan).
Algorytm rekurencyjny działa przez wywoływanie funkcji (lub procedury) przez samą siebie – bezpośrednio lub pośrednio. Kluczowe elementy to: przypadek bazowy (warunek stopu) oraz krok rekurencyjny (zmniejszanie problemu). Taki kod zwykle wykorzystuje stos wywołań.
W tej odpowiedzi poprawne jest wskazanie "Iteracyjny.", gdy w analizowanym fragmencie dominują pętle i nie ma samowywołań. Odpowiedź "Rekurencyjny." byłaby właściwa tylko wtedy, gdy funkcja/procedura wywołuje samą siebie. Odpowiedź "Podstawieniowy." nie opisuje standardowo techniki sterowania algorytmem w tym sensie (iteracja/rekurencja), więc jest myląca jako kategoria. Odpowiedź "Sortujący." dotyczy celu algorytmu (sortowanie), a nie sposobu realizacji; algorytm sortowania może być zarówno iteracyjny, jak i rekurencyjny, więc sama etykieta "sortujący" nie odpowiada na pytanie o rodzaj (technikę) wykonania.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw sprawdź, czy występuje pętla, a potem poszukaj (bezpośredniego lub pośredniego) wywołania tej samej funkcji. To najszybszy sposób odróżnienia iteracji od rekurencji.
