W tego typu zadaniach kluczowe jest rozdzielenie dwóch kwestii: jaka jest nazwa pliku oraz co dokładnie jest do niego zapisywane. Jeżeli program wczytuje od użytkownika tekst (np. nazwę pliku) i wykorzystuje go jako parametr otwarcia pliku do zapisu, to plik wynikowy nie ma stałej nazwy typu "wyniki", tylko jest tworzony/otwierany pod nazwą podaną przez użytkownika.
Następnie należy sprawdzić, co jest wysyłane na strumień plikowy. Jeżeli w kodzie pojawia się zapis pojedynczego znaku "K" (a nie łańcucha znaków "wyniki"), to efektem działania jest umieszczenie w pliku właśnie litery "K". W wielu językach i bibliotekach zapis do pliku realizuje się tym samym mechanizmem co wypisywanie na ekran, ale różni się tym, że "adresatem" jest obiekt reprezentujący plik.
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne:
- Odpowiedź "Do pliku o nazwie wpisanej przez użytkownika zostanie wpisane słowo "wyniki"" miesza pojęcia: wymagałaby, aby program zapisywał do pliku dokładny tekst "wyniki", a nie pojedynczy znak.
- Odpowiedź "Do pliku o nazwie "wyniki" zostanie wpisana nazwa pliku jaką poda użytkownik" zakłada stałą nazwę pliku "wyniki" i jednocześnie zapis wczytanej nazwy do zawartości. To byłyby dwa osobne elementy logiki, które musiałyby wynikać wprost z instrukcji otwarcia pliku i instrukcji zapisu.
- Odpowiedź "Do pliku o nazwie "nazwa" zostanie wpisane zdanie "wynik<<'K'"" jest typowym błędem "czytania kodu jak tekstu": program zwykle nie zapisuje do pliku fragmentów własnej składni, tylko wartości (np. znak "K").
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze podkreśl w kodzie (1) miejsce, gdzie tworzony/otwierany jest plik i z jaką nazwą, oraz (2) dokładny argument zapisu (znak, słowo, zmienna). To pozwala szybko odróżnić "nazwa pliku" od "zawartości pliku".
