Przy wykonywaniu nasypu na terenie pochyłym (nawet łagodnym) istotnym zagrożeniem jest poślizg masy nasypu po granicy kontaktu z gruntem rodzimym. Gładka, ciągła powierzchnia styku na zboczu sprzyja powstaniu płaszczyzny poślizgu, szczególnie przy zawilgoceniu i obciążeniu ruchem.
Właściwym zabiegiem przygotowawczym u podstawy nasypu jest schodkowanie. Polega ono na ukształtowaniu podłoża w formie stopni (tarasów), dzięki czemu:
- zwiększa się "zazębienie" nasypu z podłożem i opór na ścinanie,
- zmniejsza się ryzyko zsuwu nasypu w dół zbocza,
- ułatwia się etapowe układanie i zagęszczanie kolejnych warstw gruntu.
Odpowiedź "darniowanie" jest nieprawidłowa, bo odnosi się do umacniania powierzchni (np. przeciwerozyjnego) przez zadarnienie, zwykle wykonywanego na etapie wykończenia skarp, a nie jako podstawowa czynność konstrukcyjna przygotowania podłoża pod nasyp.
Odpowiedź "humusowanie" także nie pasuje: humus (warstwa urodzajna) stosuje się głównie w pracach rekultywacyjnych i wykończeniowych, np. do obsiewu i ochrony skarp. Warstwa humusu nie zapewnia nośnego, stabilnego kontaktu konstrukcyjnego pod nasypem.
Odpowiedź "spulchnianie" bywa elementem przygotowania podłoża na terenie płaskim (zwiększenie możliwości zagęszczenia i usunięcie słabej warstwy), ale przy warunku "nasyp na zboczu" kluczowa jest geometria podłoża i zakotwienie, które zapewnia schodkowanie.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się nasyp na zboczu i czynność u podstawy, najczęściej testowana jest metoda poprawy stateczności przez ukształtowanie podłoża, a nie zabiegi zieleniarskie lub wykończeniowe.
