Przed wykonaniem sztablatury kluczowe jest przygotowanie podłoża tak, aby było nośne, czyste i zapewniało dobrą przyczepność warstwy gipsowej. Stare powłoki olejne zwykle tworzą powierzchnię o słabej adhezji dla materiałów mineralnych (gipsu), mogą też być miejscowo spękane, odspojone lub "zamknięte" i niechłonne. W praktyce zwiększa to ryzyko odparzeń, łuszczenia i odspojenia sztablatury w czasie eksploatacji.
Dlatego odpowiedź "bezwzględnie usunąć." jest właściwa: usuwa się warstwę, która może działać jak bariera sczepna, a następnie doprowadza podłoże do stanu zgodnego z wymaganiami technologii (oczyszczenie, ewentualne naprawy, przygotowanie pod dalsze warstwy zgodnie z zaleceniami dla wyrobu gipsowego).
- "zabezpieczyć minią." jest nieadekwatne: taka czynność nie rozwiązuje problemu przyczepności gipsu do starej warstwy olejnej i wprowadza dodatkową warstwę niezgodną z celem sztablatury.
- "pokryć zaczynem gipsowym." może brzmieć jak poprawa sczepności, ale na podłożu z farbą olejną zaczyn nie ma pewnego oparcia – problemem pozostaje warstwa separująca, więc ryzyko odspojenia nie znika.
- "pozostawić niezabezpieczoną." jest błędne, bo w renowacji pozostawienie powłoki o niepewnej przyczepności pod nową warstwą zwiększa prawdopodobieństwo wad, nawet jeśli powierzchnia wygląda na "twardą".
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się stara powłoka (olejna, kredowa, łuszcząca się) i nowa warstwa mineralna, najpierw oceniaj, czy stara powłoka nie jest "separatorem". W wielu technologiach renowacyjnych pierwszym krokiem jest usunięcie warstw nienośnych.
