W pytaniu kluczowe jest słowo "wyeliminować" koszty związane z magazynowaniem podzespołów. Koszty magazynowania powstają wtedy, gdy utrzymuje się zapas (miejsce składowania, obsługa, zamrożenie kapitału, ryzyko przestarzenia lub uszkodzeń). Aby je eliminować, trzeba dążyć do sytuacji, w której zapas jest minimalny lub nie występuje, a dostawa trafia bezpośrednio pod bieżące potrzeby produkcji.
Odpowiedź "partia na partię" (LFL, lot-for-lot) polega na tym, że wielkość zamówienia w każdym okresie jest równa rzeczywistemu zapotrzebowaniu. W praktyce wspiera to podejście Just-In-Time: dostawy są synchronizowane z planem produkcji, a zapas nie jest budowany "na wszelki wypadek". To właśnie ten mechanizm prowadzi do (docelowej) eliminacji kosztów magazynowania, bo nie ma czego utrzymywać w magazynie.
Odpowiedź "stałej wielkości dostaw" oznacza zamawianie niezmiennej partii (często kojarzone z podejściem ekonomicznej wielkości zamówienia). Taki schemat zwykle tworzy zapas: w jednych okresach partia bywa większa od bieżącego zużycia, więc nadwyżka trafia do magazynu i generuje koszty utrzymania.
Odpowiedź "stałej częstotliwości dostaw" (regularny cykl zamawiania) nie gwarantuje braku zapasu. Jeśli zamawiamy co tydzień lub co miesiąc, to między dostawami trzeba z czegoś produkować, więc utrzymuje się bufor, a jego poziom zależy od zmienności zużycia i czasu realizacji.
Odpowiedź "maksymalnej dostawy" (duże partie) z założenia zwiększa zapas i zwykle podnosi koszty magazynowania. Duża jednorazowa dostawa może być kusząca rabatami lub ograniczeniami transportowymi, ale nie realizuje celu eliminacji magazynowania.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się "eliminacja kosztów magazynowania/zapasów", szukaj rozwiązań typu JIT/LFL. Gdy jest mowa o "minimalizacji łącznych kosztów zamawiania i utrzymania", częściej chodzi o metody optymalizacyjne, które zapas jednak pozostawiają.
