Zadanie dotyczy współczynnika wykorzystania przebiegu (0–1), czyli miary tego, jak efektywnie wykorzystywany jest przebieg środków transportu. Przedsiębiorstwo planuje wzrost tego współczynnika, a my sprawdzamy, czy w 2016 r. dana gałąź osiągnęła co najmniej wartość wynikającą z planu.
Krok 1: oblicz wartość oczekiwaną po wzroście
Stosujemy schemat: wartość oczekiwana = wartość bazowa × (1 + p), gdzie p jest wzrostem w zapisie dziesiętnym (np. 5% = 0,05).
- Transport morski: 0,90 × 1,05 = 0,945. W 2016 r. jest 0,95, więc 0,95 ≥ 0,945 → plan spełniony.
- Transport lotniczy: 0,65 × 1,10 = 0,715. W 2016 r. jest 0,70, więc 0,70 < 0,715 → plan niespełniony.
- Transport kolejowy: 0,75 × 1,15 = 0,8625. W 2016 r. jest 0,80, więc 0,80 < 0,8625 → plan niespełniony.
- Transport samochodowy: 0,70 × 1,20 = 0,84. W 2016 r. jest 0,80, więc 0,80 < 0,84 → plan niespełniony.
Wniosek: tylko transport morski osiągnął co najmniej zaplanowany wzrost.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
Choć wartości w 2016 r. (np. 0,80) mogą wyglądać "dobrze", to kluczowe jest porównanie ich z konkretną wartością oczekiwaną wynikającą z bazowego współczynnika i procentu planu. Najczęstsza pułapka to porównywanie samych procentów (5/10/15/20) albo odczytanie 0,945 jako wyniku rzeczywistego, a nie oczekiwanego.
Wskazówka egzaminacyjna: przy słowie "co najmniej" zawsze ustawiasz nierówność ≥ i sprawdzasz, czy wynik nie jest nawet minimalnie niższy od planu.
