W modulacji impulsowo-kodowej (PCM) sygnał analogowy jest przekształcany do postaci cyfrowej w uporządkowanych krokach. Etap nazwany próbkowaniem polega na tym, że sygnał ciągły w czasie jest "mierzony" w kolejnych chwilach (co okres próbkowania), a wynikiem jest ciąg wartości dyskretnych w czasie – tzw. próbki. Na schematach najczęściej widać to jako impulsy lub punkty odpowiadające wartości sygnału w wybranych momentach.
Odpowiedź "próbkowania" jest właściwa, gdy na rysunku przedstawiono pobieranie wartości sygnału w regularnych odstępach czasu (dyskretyzacja osi czasu). To jeszcze nie oznacza, że amplituda ma skończoną liczbę poziomów ani że powstał zapis binarny.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "kwantyzacji" dotyczy innego kroku: po próbkowaniu wartości próbek są zaokrąglane/przypisywane do najbliższych poziomów z ustalonego zbioru. Na schemacie kwantyzację rozpoznaje się po "schodkach" lub poziomach amplitudy, a nie po samych chwilach pobrania.
- "kodowania" to etap zamiany (zwykle już skwantyzowanych) próbek na słowa bitowe. Wtedy pojawia się reprezentacja binarna, np. ciągi 0/1, ramki, słowa kodowe.
- "filtrowania" jest procesem obróbki sygnału (często stosuje się filtr antyaliasingowy przed próbkowaniem), ale nie jest to to samo co przedstawienie operacji pobierania próbek. Sam filtr nie tworzy ciągu próbek.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli rysunek pokazuje "odczyty" sygnału w punktach czasu – myśl o próbkowaniu. Jeśli pokazuje ograniczoną liczbę poziomów amplitudy – to kwantyzacja. Jeśli widać bity – to kodowanie.
