Turbina Banki‑Michella (często nazywana turbiną poprzeczno‑przepływową, cross‑flow) jest rozwiązaniem popularnym w małych elektrowniach wodnych (MEW). Wynika to z jej stosunkowo prostej konstrukcji, łatwiejszej obsługi oraz korzystnej pracy w warunkach, gdzie przepływ wody może się istotnie zmieniać w czasie.
Jej rozpoznanie na rysunku zwykle opiera się na identyfikacji wirnika o budowie walcowej z łopatkami ułożonymi tak, aby struga wody przepływała przez wirnik w poprzek (poprzecznie) i oddawała energię w charakterystyczny sposób. W praktyce odróżnia ją to od typowych turbin śmigłowych i od turbin z kołem z łyżkami.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "Francisa" – to turbina reakcyjna, zwykle o przepływie promieniowo‑osiowym, stosowana często dla średnich spadów. Jej geometria i przekrój przepływu są inne niż w turbinie poprzeczno‑przepływowej.
- "Kapłana" – turbina reakcyjna o konstrukcji śmigłowej (osiowej), typowa dla niskich spadów i dużych przepływów. Na rysunkach ma wyraźny wirnik przypominający śrubę/śmigło, co nie pasuje do rozwiązania Banki‑Michella.
- "Peltona" – turbina impulsowa, rozpoznawalna po kole z łyżkami (kubkami) na obwodzie, zasilana strugą (dyszą) pod dużą prędkością. To zupełnie inna zasada przekazywania energii niż w turbinie poprzeczno‑przepływowej.
Wskazówka egzaminacyjna: przy pytaniach "z rysunku" warto najpierw ustalić, czy turbina wygląda na śmigłową (Kapłan), ma łyżki (Pelton), czy ma charakterystyczny wirnik walcowy z łopatkami i przepływ poprzeczny (Banki‑Michella). Dopiero potem dopasować nazwę.
