W instalacjach oświetleniowych dobór łączników zależy od tego, z ilu miejsc ma być możliwe załączanie i wyłączanie tego samego obwodu.
Sterowanie z trzech miejsc (np. początek korytarza, środek, koniec) wykonuje się klasycznie w układzie: łącznik zmienny – łącznik krzyżowy – łącznik zmienny. Dwa łączniki zmienne (często nazywane schodowymi) znajdują się na krańcach układu, ponieważ to one przełączają przewód wspólny między dwoma torami korespondencyjnymi. Pomiędzy nimi umieszcza się łącznik krzyżowy, który przełącza (krzyżuje) pary torów korespondencyjnych, umożliwiając zmianę stanu obwodu z dodatkowego miejsca.
Odpowiedź "dwa łączniki zmienne i jeden łącznik krzyżowy" jest więc zgodna z zasadą budowy układu dla trzech punktów sterowania.
Pozostałe propozycje są typowymi pomyłkami:
- "dwa łączniki krzyżowe i jeden łącznik zmienny" – w praktyce układ musi mieć dwa łączniki zmienne na końcach. Sam łącznik krzyżowy nie posiada zacisku wspólnego w taki sposób, by zastąpić łącznik zmienny w skrajnym punkcie.
- "dwa łączniki jednobiegunowe i jeden łącznik krzyżowy" – łącznik jednobiegunowy (zwykły) nie realizuje przełączania między dwoma torami, więc nie zbuduje funkcji sterowania z wielu miejsc.
- "dwa łączniki świecznikowe i jeden łącznik jednobiegunowy" – łącznik świecznikowy służy do sterowania dwoma obwodami (np. dwie sekcje oprawy) z jednego miejsca, a nie do przełączania torów korespondencyjnych w układzie wielopunktowym.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy widzisz sterowanie z trzech miejsc, szukaj w schemacie dwóch elementów "na końcach" (zmienne) oraz jednego "pośrodku" (krzyżowy). Dla czterech i więcej miejsc dokładane są kolejne łączniki krzyżowe, ale końce pozostają zmienne.
