Rozpoznanie narzędzi na rysunku opiera się na kształcie części roboczej oraz sposobie trzymania. Szpachla to narzędzie ręczne z płaskim, cienkim i często lekko sprężystym ostrzem. Stosuje się ją do prac wykończeniowych: nakładania mas szpachlowych, wypełniania ubytków, wyrównywania powierzchni oraz wykonywania gładzi. W praktyce spotyka się różne szerokości szpachli – węższe do wstępnego wypełniania, szersze do wygładzania.
Odpowiedź "kielnie" jest błędna, ponieważ kielnia ma zazwyczaj inną geometrię (np. trójkątną, trapezową lub wyspecjalizowaną do narożników) i jest kojarzona głównie z nakładaniem zapraw murarskich/tynkarskich lub profilowaniem materiału w miejscach trudnodostępnych. To narzędzie ma z reguły masywniejszą, sztywniejszą część roboczą niż typowa szpachla.
Odpowiedź "packi" (paca) również nie pasuje: paca jest zwykle większa, ma szeroką stopę (metalową, plastikową, z gąbką lub filcem) i służy do rozprowadzania oraz zacierania tynków, klejów czy gładzi na większych powierzchniach. Trzonek/uchwyt pacy jest charakterystyczny i różni się od uchwytu szpachli, która jest narzędziem bardziej "ostrznym" i precyzyjnym.
Odpowiedź "zacieraczki" jest nieprawidłowa, bo zacieraczka jest narzędziem przeznaczonym do etapu zacierania (wygładzania i fakturowania) tynków lub innych warstw, a jej część robocza bywa przystosowana do intensywnej pracy powierzchniowej (często większa i innego typu niż ostrze szpachli).
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli na ilustracji widać wąskie, płaskie ostrza i formę pozwalającą na precyzyjne zbieranie/rozprowadzanie masy – najczęściej chodzi o szpachle. Gdy narzędzie ma dużą stopę do pracy na dużej powierzchni, częściej będzie to paca lub zacieraczka.
