Zgrzewanie elektrooporowe polega na wykonaniu połączenia nierozłącznego rur z tworzyw (najczęściej PE) przy użyciu kształtki elektrooporowej, w której znajduje się wbudowany element grzejny (opór). Po podłączeniu do zgrzewarki i podaniu prądu element oporowy nagrzewa tworzywo w strefie połączenia, co po odpowiednim czasie i schłodzeniu daje szczelne, trwałe złącze.
Odpowiedź "zgrzewania elektrooporowego" jest więc właściwa, gdy na rysunku przedstawiono osprzęt charakterystyczny dla tej metody (kształtkę/urządzenie współpracujące ze zgrzewarką elektrooporową). W praktyce technologia ta jest wybierana m.in. tam, gdzie liczy się kontrola parametrów zgrzewu i wysoka powtarzalność.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "Łączenia kołnierzowego" dotyczy połączeń rozłącznych wykonywanych śrubami, z zastosowaniem kołnierzy i uszczelki. Nie wymaga zgrzewania i wygląda oraz pracuje inaczej niż złącza z kształtek elektrooporowych.
- "Zgrzewania polifuzyjnego" (doczołowego lub mufowego na płytę grzewczą) wymaga rozgrzania końców rur/kształtek na nagrzewnicy i ich ręcznego zestawienia. Nie wykorzystuje wbudowanej spirali/oporu w kształtce zasilanego prądem.
- "Łączenia kielichowego" opiera się na wsunięciu końca rury w kielich (często z uszczelką elastomerową). Jest typowe dla wielu systemów kanalizacji grawitacyjnej, ale nie wykorzystuje urządzeń zgrzewających.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w zadaniu rozpoznajesz osprzęt, najpierw ustal, czy połączenie jest mechaniczne (śruby, kołnierze, uszczelki), wsuwne (kielich) czy zgrzewane. Następnie odróżnij zgrzewanie "na prąd" (elektrooporowe) od zgrzewania "na nagrzewnicę" (polifuzyjne).
