W praktyce technika optyka wiele czynności dopasowawczych wykonuje się narzędziami o wyspecjalizowanych końcówkach. Cęgi do nanośników są przeznaczone do regulacji elementów, które opierają się na nosie i stabilizują oprawę, czyli nanośników. Taka regulacja pozwala m.in. zmienić rozstaw, kąt i symetrię podparcia, co bezpośrednio wpływa na komfort oraz na to, czy okulary zsuwają się lub uciskają.
Odpowiedź "nanośników" jest poprawna, ponieważ to właśnie one wymagają delikatnych, kontrolowanych dogięć w niewielkim zakresie, a cęgi zapewniają chwyt i dźwignię bez ryzyka poślizgu.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne:
- "narożników" – nazwa nie odnosi się typowo do elementu regulowanego przy dopasowaniu oprawy w taki sposób jak nanośniki; w oprawach częściej mówi się o łączeniach, przegubach i zausznikach, a nie o "narożnikach" jako standardowej części do regulacji tym narzędziem.
- "zauszników" – zauszniki reguluje się najczęściej przez doginanie końcówek zauszników, korygowanie kąta pantoskopowego czy rozwarcia, zwykle innymi cęgami (np. do doginania zauszników) i często z użyciem podgrzania materiału. To inny obszar oprawy i inny typ obciążenia.
- "mostków" – mostek jest elementem konstrukcyjnym łączącym obręcze/oprawki; jego "regulacja" nie jest standardową czynnością wykonywaną tym typem cęgów. Dopasowanie na nosie realizuje się głównie przez nanośniki (w oprawach z regulowanymi nanośnikami).
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli widzisz narzędzie o końcówkach przystosowanych do małych elementów przy nosie, myśl o nanośnikach i symetrii podparcia. Dobrze jest też umieć odróżnić nazwy części oprawy: nanośniki (kontakt z nosem), zauszniki (oparcie na uszach), mostek (połączenie frontu oprawy).
