W budynkach izolacje w strefie fundamentów dzieli się najczęściej na poziome i pionowe. Kluczowe jest tu nie tyle to, z jakiego materiału wykonuje się warstwę (np. papa, folia, masa), ale gdzie i w jakiej płaszczyźnie jest ułożona.
Izolacja pozioma to warstwa ułożona poziomo, której zadaniem jest przede wszystkim odcięcie podciągania kapilarnego, czyli ograniczenie "wędrowania" wilgoci w górę elementów murowanych lub betonowych. W praktyce wykonuje się ją w strefie fundamentów jako warstwę odcinającą, umieszczaną na odpowiednim poziomie zgodnie z projektem, często wiązaną z ławą i ścianą fundamentową.
Odpowiedź "poziomej na ławie fundamentowej" jest zgodna z ideą izolacji poziomej: wskazuje płaszczyznę ułożenia (poziomą) oraz typowy element konstrukcyjny fundamentu (ławę), na którym/na którym w układzie fundamentowym taka warstwa może pełnić funkcję odcięcia wilgoci.
Pozostałe propozycje są błędne z typowych powodów:
- "poziomej podłogi na gruncie" dotyczy innego miejsca w budynku (posadzka/podkład na gruncie). To również może być izolacja pozioma, ale jej funkcja i lokalizacja są inne niż izolacji odnoszonej do ławy fundamentowej.
- "pionowej na ścianie fundamentowej od strony gruntu" opisuje izolację pionową, której zadaniem jest ochrona ściany przed wilgocią napierającą z gruntu. To inny rodzaj i inna płaszczyzna izolacji.
- "pionowej na ścianie fundamentowej od strony wewnętrznej budynku" także wskazuje izolację pionową; ponadto umieszczenie jej "od strony wewnętrznej" bywa rozwiązaniem szczególnym (zależnym od projektu), więc nie jest typowym opisem izolacji od strony gruntu.
Na egzaminie warto zapamiętać prostą zasadę: pozioma = odcięcie kapilarne i "przegroda" w poziomie; pionowa = ochrona ścian fundamentowych w pionie. Następnie dopasuj to do elementu: ława/ściana/podłoga na gruncie.
