W nadwoziach samochodowych wiele detali ma kształt uzyskany przez tłoczenie, czyli plastyczne uformowanie arkusza blachy w narzędziu (zestawie stempel–matryca). Efektem są charakterystyczne, powtarzalne cechy: przetłoczenia usztywniające, wyoblenia, wytłoczone wnęki lub wypukłości oraz płynne przejścia promieni. Takie cechy wynikają z tego, że blacha jest "prowadzona" po powierzchni narzędzia i przyjmuje jego geometrię.
Odpowiedź "tłoczenia." pasuje wtedy, gdy na ilustracji widać element o przestrzennym kształcie typowym dla detali karoserii wytwarzanych seryjnie: z wytłoczonymi żebrami, usztywnieniami lub profilami. W praktyce blacharz, rozpoznając, że element był tłoczony, wie też, że odtworzenie takiej geometrii w naprawie zwykle wymaga narzędzi do przetłoczeń albo wymiany elementu, jeśli deformacja obejmuje złożone wytłoczenia.
- "zwijania." jest nieadekwatne, gdyż zwijanie kojarzy się z formowaniem krawędzi w rulon/zakładkę lub z nadawaniem kształtu walcowego na obwodzie. To operacja typowa dla obrzeży i połączeń, a nie dla złożonych przetłoczeń powierzchniowych.
- "żłobienia." dotyczy wykonywania rowka (żłobu) wzdłuż linii, zwykle jako lokalnego zagłębienia. Sam żłób nie tworzy pełnej, przestrzennej geometrii dużego elementu; łatwo go pomylić z przetłoczeniem, ale żłobienie ma zwykle bardziej liniowy, "rowkowy" charakter.
- "gięcia." oznacza zmianę kąta między fragmentami blachy wzdłuż linii zgięcia. Jeśli element ma liczne, łagodne promienie i wytłoczenia, nie da się tego wytworzyć samym gięciem bez użycia tłocznika lub innych operacji kształtowania.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy widzisz na elemencie powtarzalne przetłoczenia i przestrzenną "formę", najczęściej chodzi o tłoczenie. Gdy dominuje pojedyncza linia zagięcia – gięcie. Gdy krawędź jest zawinięta w rulon – zwijanie. Gdy jest wyraźny rowek wzdłuż linii – żłobienie.
