Metoda zgrzewania punktowego należy do zgrzewania oporowego: ciepło powstaje w miejscu styku elementów wskutek oporu elektrycznego podczas przepływu dużego prądu, a połączenie tworzy się pod naciskiem elektrod. W praktyce oznacza to, że złącze powstaje lokalnie – w pojedynczych punktach (lub w serii punktów), bez prowadzenia klasycznego ściegu.
Odpowiedź "zgrzewania doczołowego" dotyczy innej sytuacji technologicznej: elementy są łączone czołami (na końcach), zwykle osiowo, a złącze ma charakter "na styk", a nie w zakładzie lub w miejscu dociśniętym elektrodami punktowymi. To inny rodzaj osprzętu i inna geometria połączenia.
"Spawanie elektryczne" (łukowe) polega na wytworzeniu łuku elektrycznego i stopieniu materiału w jeziorku spawalniczym; typowo kojarzy się z uchwytem elektrody lub palnikiem MIG/MAG/TIG i prowadzeniem spoiny. W zgrzewaniu punktowym nie prowadzi się łuku ani ściegu, tylko dociska elektrody i wykonuje cykl zgrzewania.
"Spawanie gazowe" wykorzystuje płomień palnika gazowego jako źródło ciepła. To proces zupełnie inny od zgrzewania oporowego: wymaga gazów palnych i palnika, a nie elektrod dociskowych i prądu zgrzewania.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie odwołuje się do sprzętu, najpierw rozpoznaj zasadę działania (elektrody dociskowe i cykl prądowy = zgrzewanie oporowe), a dopiero potem dobierz nazwę metody. To ogranicza pomyłki między "spawaniem" a "zgrzewaniem".
