Wykres w postaci trójkąta stosowany w geotechnice jest narzędziem klasyfikacyjnym. Jego zadaniem jest przypisanie próbki do rodzaju gruntu na podstawie udziałów składowych, które są opisane na wierzchołkach/osiowych podziałkach trójkąta. W praktyce operator robót ziemnych spotyka się z taką klasyfikacją w dokumentacji badań gruntów, opisach warstw podłoża oraz przy doborze technologii urabiania i zagęszczania.
Odpowiedź "rodzaju gruntu" jest właściwa, bo wynik korzystania z trójkąta to nazwa/typ gruntu (klasa), a nie pojedynczy parametr fizyczny. Nawet jeśli do trójkąta wprowadza się dane o udziale składników, celem końcowym jest klasyfikacja, czyli określenie rodzaju.
Odpowiedź "udziału frakcji" jest typową pułapką: udziały frakcji bywają danymi wejściowymi (z badań uziarnienia), ale sam "trójkąt" służy do przejścia z tych udziałów do nazwy rodzaju gruntu. Innymi słowy, odczyt z trójkąta to nie "ile procent", tylko "jaki to grunt".
Odpowiedzi "objętości porów" oraz "porowatości gruntu" odnoszą się do parametrów przestrzeni porowej. Wyznacza się je zwykle z zależności objętościowo-masowych (np. z gęstości objętościowej, wilgotności, gęstości właściwej) albo z badań laboratoryjnych, a nie z wykresu trójkątnego przeznaczonego do klasyfikacji rodzaju gruntu.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli na rysunku widzisz trójkąt z trzema składowymi (trzy "końce" oznaczające różne składniki), najczęściej pytanie dotyczy klasyfikacji lub składu mieszaniny. Zawsze sprawdź, czy oczekiwany jest parametr (liczba) czy kategoria (nazwa/typ).
