W badaniach materiałów odzieżowych jednym z kluczowych parametrów jakościowych jest odporność wybarwień na tarcie. Ta właściwość opisuje, czy barwnik lub nadruk nie będzie się "ścierał" i przenosił na inne powierzchnie podczas użytkowania (np. na bieliznę, podszewkę, tapicerkę, skórę). W praktyce sprawdza się zwykle tarcie na sucho i na mokro, ponieważ wilgoć często zwiększa ryzyko migracji barwnika.
Odpowiedź "odporności wybarwień na tarcie." jest właściwa, ponieważ aparatura stosowana w tej metodzie realizuje kontrolowane, cykliczne pocieranie próbki zdefiniowanym materiałem trącym przy określonym nacisku. Wynikiem jest ocena stopnia zabrudzenia materiału trącego lub zmian barwy próbki zgodnie z przyjętą skalą oceny.
Pozostałe propozycje dotyczą innych zjawisk i zwykle wymagają innej metodyki oraz innego wyposażenia:
- "odporności na pilling." dotyczy skłonności do tworzenia się kulek (mechacenia) na powierzchni. To efekt wielokrotnego zginania i tarcia w czasie, a nie typowej oceny przenoszenia barwnika. Badanie pillingu prowadzi się metodami symulującymi dłuższe użytkowanie i ocenia wygląd powierzchni.
- "trwałości zaprasowań." odnosi się do utrzymywania kantów/zaszewek po procesie prasowania i podczas użytkowania lub konserwacji. Wymaga procedur związanych z prasowaniem, obciążeniem i ewentualnym praniem/zwilżaniem, a nie oceny przenoszenia barwnika na materiał trący.
- "przesuwalności nitek." (często kojarzona z podatnością na rozsuwanie w szwie) opisuje, jak łatwo nitki osnowy i wątku przemieszczają się pod obciążeniem. Bada się ją przez przykładanie sił rozciągających i ocenę przemieszczeń, a nie przez pocieranie w celu sprawdzenia migracji barwnika.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się rozpoznanie przyrządu, porównaj, czy badanie dotyczy barwy (odporność wybarwień), wyglądu powierzchni (pilling), efektu prasowania (zaprasowanie), czy konstrukcji splotu i stabilności (przesuwalność nitek).
