Badania własności metali mogą mieć formę prób statycznych (np. rozciąganie, zginanie) albo pomiarów twardości (np. Brinell, Shore). W zadaniu należy rozpoznać metodę na podstawie tego, jaki rodzaj obciążenia przedstawia rysunek.
Odpowiedź "statyczna próba zginania" jest właściwa wtedy, gdy schemat pokazuje obciążenie wywołujące ugięcie próbki: typowo próbka jest podparta na dwóch punktach (lub utwierdzona) i obciążana siłą działającą poprzecznie, co powoduje powstanie momentu zginającego. Taka próba służy do oceny zachowania materiału przy zginaniu (np. odporności na pękanie/odkształcenie, w zależności od metody i kryteriów).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe w kontekście rysunku próby zginania?
- "statyczna próba rozciągania" dotyczy obciążenia osiowego: próbka jest chwytana w uchwytach i rozciągana wzdłuż swojej osi. Charakterystyczne są szczęki/uchwyty oraz siła działająca współosiowo, a nie układ podpór i ugięcie.
- "pomiar twardości metodą Brinella" polega na wciskaniu w materiał kulki (wgłębnika) z określoną siłą i ocenie odcisku. Na schemacie spodziewa się elementu wgłębnika oraz miejsca pomiaru odcisku, a nie stanowiska do zginania.
- "pomiar twardości metodą Shore’a" jest pomiarem twardości metodą dynamiczną/odbijania lub wgniatania (zależnie od odmiany), a więc dotyczy kontaktu końcówki pomiarowej z powierzchnią i odczytu skali twardości. Nie przedstawia się tu próbki podpartej i obciążanej poprzecznie jak w zginaniu.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw ustal, czy na rysunku jest ugięcie próbki (zginanie), osiowe wydłużanie (rozciąganie), czy wgłębnik/udar (twardość). Dopiero potem dopasuj nazwę metody z odpowiedzi.
