Proces odwadniania w przeróbce mechanicznej kopalin często polega na zagęszczaniu zawiesiny (oddzieleniu klaru od części stałej przez sedymentację). W zagęszczaczach lamelowych kluczową cechą jest zastosowanie lamel (pakietu płyt o niewielkim nachyleniu), które:
- zwiększają efektywną powierzchnię osadzania,
- skracają drogę opadania ziaren,
- ułatwiają spływ osadu po powierzchni płyt,
- pozwalają uzyskać większą wydajność zagęszczania w mniejszej objętości urządzenia.
Dlatego schemat procesu właściwego dla zagęszczacza lamelowego będzie kojarzył się z układem stref, w których zachodzi sedymentacja wspomagana przez płyty/lamelle, a następnie osobnym odbiorem klaru i zagęszczonego podmętu.
Odpowiedź "zagęszczaczach promieniowych" jest nieprawidłowa, ponieważ zagęszczacz promieniowy (typowy okrągły zbiornik z ruchem zgarniaczy/ramion) opiera się na innym rozwiązaniu konstrukcyjnym i innym obrazie schematu (promieniowy rozdział, centralny dopływ, zgarniacze). Sama informacja o odwadnianiu nie przesądza o promieniowości.
Odpowiedź "osadnikach promieniowych" wprowadza błąd kategorialny: osadnik służy głównie do sedymentacji/oczyszczania, natomiast węzeł zagęszczania w zakładzie zwykle wymaga układu nastawionego na uzyskanie podmętu o większym stężeniu, typowego dla zagęszczaczy.
Odpowiedź "osadnikach terenowych" jest chybiona, bo osadniki terenowe to obiekty gospodarki wodno-mułowej o innej skali i przeznaczeniu; schematy technologiczne zagęszczaczy (w tym lamelowych) są zwykle schematami aparatów, a nie obiektów terenowych.
Wskazówka egzaminacyjna: ucz się rozpoznawania urządzeń po cechach konstrukcyjnych (lamelle/płyty, zgarniacze promieniowe, sposób doprowadzenia i odbioru strumieni), a nie tylko po ogólnym haśle "odwadnianie".
