Szelki bezpieczeństwa są środkiem ochrony indywidualnej zakładanym na ciało pracownika. Ich zadaniem jest rozłożenie sił działających podczas powstrzymania spadania na mocne części ciała oraz zapewnienie punktów wpięcia (np. grzbietowego lub piersiowego) do pozostałych elementów systemu asekuracji.
Odpowiedź "szelki bezpieczeństwa" pasuje, gdy na rysunku widoczna jest uprząż z pasami naramiennymi i udowymi, klamrami regulacyjnymi oraz punktami zaczepowymi. Taki sprzęt jest charakterystyczny, bo obejmuje tułów i uda, a nie jest tylko pojedynczym łącznikiem.
Pozostałe odpowiedzi opisują inne elementy, które zwykle występują w zestawie, ale mają inną funkcję i wygląd:
- "amortyzator spadania" to element, który ma ograniczać siłę hamowania (zwykle wygląda jak taśmowy "pakiet" lub moduł wpięty w linkę), nie jest zakładany na ciało jak uprząż.
- "linka bezpieczeństwa" to łącznik (taśma lub lina) między szelkami a punktem kotwiczenia albo innym urządzeniem. Sama linka nie ma pasów udowych i naramiennych.
- "urządzenie samoblokujące" (samohamowne) to przyrząd z mechanizmem zwijania/hamowania, zwykle w obudowie z liną lub taśmą. Nie przypomina uprzęży i nie jest noszone w formie pasów na ciele.
W praktyce na budowie (również przy robotach zbrojarskich i betoniarskich) kluczowe jest nie tylko rozpoznanie sprzętu, ale też stosowanie kompletnego i kompatybilnego systemu: szelki + łącznik z odpowiednim elementem pochłaniającym energię (jeśli wymagany) + prawidłowy punkt kotwiczenia. Rozpoznanie szelek na rysunku jest więc podstawową umiejętnością BHP przy pracach na wysokości.
