Metoda Kjeldahla jest klasyczną metodą oznaczania azotu (często wykorzystywaną pośrednio do wyznaczania zawartości białka). Jej istotą jest przekształcenie azotu związanego w próbce w jon amonowy podczas mineralizacji w środowisku silnie kwaśnym, a następnie uwolnienie amoniaku po alkalizacji i jego ilościowe przeniesienie do odbieralnika (zwykle przez destylację). Końcowy wynik uzyskuje się z oznaczenia ilości amoniaku, najczęściej metodą miareczkową.
Dlatego zestaw przedstawiany na typowych rysunkach do Kjeldahla obejmuje elementy kojarzone z etapem destylacji i odbioru (np. kolbę/układ grzejny, chłodnicę lub połączenia do odbieralnika), a jego funkcja odpowiada właśnie temu oznaczaniu.
- "azotu metodą Dumasa." – metoda Dumasa opiera się na spalaniu próbki i pomiarze produktów (w tym azotu) w aparaturze spaleniowo-gazowej, a nie na klasycznym układzie mineralizacja–destylacja–miareczkowanie.
- "chlorków metodą Mohra." – metoda Mohra to miareczkowanie chlorków roztworem azotanu(V) srebra z odpowiednim wskaźnikiem; typowa aparatura to biureta i naczynie miareczkowe, a nie zestaw do destylacji amoniaku.
- "tłuszczów w aparacie Soxhleta." – Soxhlet służy do ekstrakcji (np. tłuszczów) rozpuszczalnikiem w obiegu; charakterystyczny jest ekstraktor Soxhleta i układ refluksu rozpuszczalnika, co odpowiada innemu celowi analitycznemu niż oznaczanie azotu.
W zadaniach egzaminacyjnych kluczowe jest skojarzenie: Kjeldahl = azot (mineralizacja + destylacja amoniaku + oznaczenie ilościowe), Dumas = spalanie i analiza gazów, Mohr = miareczkowanie chlorków, Soxhlet = ekstrakcja tłuszczów.
