Diagnostyka dysków twardych (HDD, a często także SSD) jest realizowana przez wyspecjalizowane narzędzia, które koncentrują się na stanie nośnika danych i jego niezawodności. Typowe funkcje takich programów to:
- odczyt SMART – zestawu atrybutów opisujących kondycję dysku (np. liczbę błędów, relokowane sektory, problemy z odczytem, temperaturę),
- test powierzchni (scan) – sprawdzenie, czy występują wolne/nieczytelne obszary i błędy sektorów,
- informacje identyfikacyjne – model, pojemność, interfejs, czas pracy, wersja firmware,
- testy wydajności charakterystyczne dla nośników (prędkości odczytu/zapisu), często zestawione z informacją o stanie.
Dlatego odpowiedź "dysków twardych." jest właściwa, jeśli przedstawiony program pokazuje parametry typowe dla nośników danych (np. SMART, stan/zdrowie, skan powierzchni).
Pozostałe odpowiedzi są błędne, bo dotyczą innych klas diagnostyki:
- "płyt głównych." – narzędzia dla płyty głównej skupiają się na BIOS/UEFI, czujnikach (napięcia, temperatury), stabilności zasilania, kontrolerach i logach sprzętowych, a nie na testach sektorów.
- "kart graficznych." – diagnostyka GPU obejmuje obciążenie 3D, temperatury, taktowania, VRAM, artefakty i sterowniki; interfejs zwykle pokazuje parametry renderingu i czujniki GPU.
- "pamięci RAM." – testy RAM polegają na wielokrotnych przebiegach zapisu/odczytu wzorców w pamięci oraz raportowaniu błędów adresów/bitów; nie wykorzystują pojęć SMART ani sektorów.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli na ekranie widzisz atrybuty zdrowia dysku, temperaturę dysku, liczniki błędów lub skan/"bad sectors", niemal zawsze jest to program do diagnostyki dysków, a nie test RAM czy GPU.
