Przekładnia ślimakowa składa się ze ślimaka (element przypominający śrubę) oraz koła ślimakowego. Jej charakterystyczną cechą jest możliwość uzyskania dużych przełożeń w jednym stopniu, co w praktyce oznacza: na wyjściu mamy mniejszą prędkość obrotową i jednocześnie większy moment obrotowy. Z tego powodu stwierdzenie "Przekładnia ślimakowa pozwala na przeniesienie dużych momentów obrotowych przy niewielkich prędkościach obrotowych" jest zgodne z typową funkcją takiej przekładni.
Stwierdzenie "Przekładnia ślimakowa nie pozwala na przeniesienie ruchu z koła ślimakowego na ślimak" jest zbyt kategoryczne. W praktyce możliwość "napędu wstecz" zależy od konstrukcji (m.in. geometrii) i warunków tarcia. Uczniowie często mylą częstą własność (samohamowność w pewnych warunkach) z absolutnym zakazem przenoszenia ruchu w drugą stronę.
Stwierdzenie "Przekładnia ślimakowa zawsze ma skok ślimaka równy jedności" również jest błędne ze względu na słowo zawsze. Parametry ślimaka (w tym jego "zwoje"/geometria) dobiera się do wymaganych przełożeń i warunków pracy, więc nie jest to stała cecha wszystkich rozwiązań.
Stwierdzenie "Przekładnia ślimakowa nie jest stosowana w pojazdach samochodowych" jest fałszywe jako generalizacja. W pojazdach spotyka się różne przekładnie, a ślimakowe pojawiają się w wybranych mechanizmach pomocniczych i regulacyjnych. W kontekście egzaminu ważne jest, aby odróżniać: czy coś jest możliwe i bywa stosowane od czy jest to rozwiązanie dominujące.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawiają się słowa "zawsze", "nigdy", "nie występuje", traktuj je ostrożnie — w technice często istnieją wyjątki zależne od konstrukcji i warunków pracy.
