Opis "niska nośność" oraz "podatność na odkształcenia" jest typowy dla gruntów spoistych, zwłaszcza drobnoziarnistych, do których zalicza się ił. Iły mają bardzo drobne frakcje, a ich zachowanie mechaniczne silnie zależy od wody w porach: przy zwiększonej wilgotności spada wytrzymałość na ścinanie i rośnie ściśliwość, co w praktyce oznacza łatwiejsze odkształcanie się pod obciążeniem i problemy z nośnością podłoża.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są mniej trafne:
- "Piasek" – to grunt niespoisty. Po prawidłowym zagęszczeniu zwykle uzyskuje dobrą nośność i ma relatywnie mniejszą podatność na trwałe odkształcenia niż grunty spoiste o podobnej wilgotności. Problemy z nośnością piasku częściej wynikają z niedogęszczenia lub nawodnienia i upłynnienia, a nie z samej natury gruntu.
- "Żwir" – również grunt niespoisty, zazwyczaj o jeszcze lepszej nośności (przy właściwym uziarnieniu i zagęszczeniu). W praktyce drogowej żwiry są często traktowane jako korzystne dla warstw konstrukcyjnych, więc nie pasują do opisu "niskiej nośności" jako cechy typowej.
- "Glina" – to także grunt spoisty i może mieć obniżoną nośność oraz być odkształcalna, ale w ujęciu ogólnym opis z pytania przypisano do iłów jako gruntów najbardziej wrażliwych na zawilgocenie i ściśliwych wśród podstawowych gruntów spoistych.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawiają się sformułowania o małej nośności i dużej odkształcalności, najpierw rozważ grunty spoiste (ił, glina), a następnie oceń, który z nich typowo sprawia większe problemy z ściśliwością i wrażliwością na wodę.
