Do oceny potrzeb profilaktycznych i leczniczych w zakresie próchnicy w badaniach przesiewowych najczęściej wykorzystuje się wskaźniki oparte na doświadczeniu próchnicy, czyli sumarycznej informacji o tym, ile zębów jest aktualnie dotkniętych ubytkiem oraz ile było leczonych lub utraconych z powodu próchnicy.
DMFT opisuje uzębienie stałe i obejmuje trzy składowe:
- D – zęby z czynnym ubytkiem próchnicowym,
- M – zęby usunięte z powodu próchnicy,
- F – zęby wypełnione z powodu próchnicy.
Wynik DMFT informuje, jak duże jest obciążenie próchnicą w badanej grupie i pomaga oszacować, jak intensywnych działań (profilaktycznych i leczniczych) wymaga populacja.
Odpowiedź "Wskaźnik dmft (decayed, missing, filled teeth) dla zębów mlecznych" dotyczy analogicznego pomiaru, ale dla uzębienia mlecznego. Jest właściwy, gdy ocenia się próchnicę w zębach mlecznych (np. u młodszych dzieci), natomiast nie jest to to samo co DMFT dla uzębienia stałego.
Odpowiedź "Wskaźnik CPITN (Community Periodontal Index of Treatment Needs) dla potrzeb periodontologicznych" nie dotyczy próchnicy, tylko stanu przyzębia i potrzeb leczenia periodontologicznego, więc nie odpowiada na pytanie o próchnicę.
Odpowiedź "Wskaźnik OHI-S (Simplified Oral Hygiene Index) dla higieny jamy ustnej" ocenia higienę (np. obecność płytki/nalotu), co może korelować z ryzykiem próchnicy, ale nie mierzy bezpośrednio doświadczenia próchnicy ani potrzeb leczenia ubytków.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się "próchnica" i "potrzeby lecznicze", szukaj indeksu opartego na ubytkach, brakach i wypełnieniach, a nie wskaźników higieny lub periodontologii.
