Kalibracja (wzorcowanie) w analizie ilościowej metodami instrumentalnymi polega na ustaleniu zależności między sygnałem analitycznym (np. absorbancją, natężeniem emisji, polem piku chromatograficznego) a stężeniem oznaczanej substancji. Najczęściej realizuje się to przez przygotowanie serii roztworów wzorcowych o znanych, różniących się stężeniach, wykonanie dla nich pomiarów i sporządzenie krzywej wzorcowej.
Odpowiedź "wykonaniu krzywej wzorcowej na podstawie pomiarów mierzonego parametru dla serii próbek badanego roztworu o określonym stężeniu" opisuje właśnie ten sens: trzeba mieć zestaw punktów (sygnał–stężenie), aby później z sygnału próbki niewiadomej odczytać/obliczyć jej stężenie.
Pozostałe propozycje dotyczą etapów przygotowania próbki, które mogą być potrzebne w niektórych oznaczeniach, ale nie stanowią istoty kalibracji:
- Dodanie soli kompleksotwórczej może stabilizować formę analitu lub maskować interferencje, jednak nie tworzy automatycznie relacji sygnał–stężenie. To działanie chemiczne na próbce, a nie wzorcowanie przyrządu/metody.
- Dodanie buforu stabilizuje pH i warunki reakcji/rozdziału, ale samo w sobie nie wyznacza krzywej kalibracyjnej; nadal brakuje punktów odniesienia o znanych stężeniach.
- Wykonanie pomiarów dla roztworów różnych substancji o jednakowym stężeniu nie jest typową kalibracją ilościową, bo do krzywej wzorcowej potrzebujesz różnych stężeń tego samego analitu (albo standardów dobranych do oznaczanego składnika). Stałe stężenie nie pozwala wyznaczyć funkcji zależności sygnału od stężenia.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się "kalibracja" i "analiza ilościowa", szukaj odpowiedzi zawierającej standardy o znanych stężeniach oraz krzywą wzorcową (lub równoważny opis zależności sygnał–stężenie).
