Opis "przesadnej, niczym nieuzasadnionej obawy o swoje zdrowie" wskazuje na dominujący lęk o zdrowie oraz utrwalone skupienie na możliwościach zachorowania. To rdzeń zaburzeń określanych jako hipochondryczne (w ujęciu klasycznym): osoba interpretuje doznania z ciała jako objaw poważnej choroby, często szuka potwierdzeń, badań lub uspokajania, a niepokój nawraca mimo wyjaśnień.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują do opisu?
- "afektywnych" – zaburzenia afektywne (nastroju) dotyczą przede wszystkim obniżenia lub podwyższenia nastroju, zmian energii, napędu, snu, łaknienia czy poczucia wartości. Lęk może współwystępować, ale nie jest tu opisanym objawem osiowym.
- "hipomaniakalnych" – hipomania wiąże się z podwyższonym nastrojem lub drażliwością, zwiększoną aktywnością, zmniejszoną potrzebą snu, przyspieszonym tokiem myślenia i impulsywnością. Tekst pytania nie opisuje pobudzenia ani podwyższonego napędu, tylko lękową koncentrację na zdrowiu.
- "astenicznych" – obraz asteniczny to głównie przewlekłe zmęczenie, osłabienie, męczliwość, spadek wydolności i trudność w regeneracji. Sam lęk o chorobę nie jest tu objawem podstawowym; może pojawiać się wtórnie, ale nie stanowi centrum problemu.
Z perspektywy terapeuty zajęciowego ważne jest uchwycenie, jak lęk o zdrowie wpływa na funkcjonowanie: unikanie aktywności, częste przerwy, trudność w koncentracji na zadaniu, ciągłe monitorowanie doznań z ciała. W praktyce pomocne bywa strukturyzowanie dnia, praca nad tolerancją niepewności, wzmacnianie aktywności angażujących uwagę oraz wspieranie współpracy z zespołem specjalistów.
