W gospodarce magazynowej dobór metody ustalania wielkości zamówienia opiera się na kompromisie między dwoma grupami kosztów: (1) kosztami uruchomienia dostawy/zamówienia (np. obsługa zamówienia, transport, kompletacja u dostawcy) oraz (2) kosztami utrzymania zapasu (np. zajęta powierzchnia, zamrożony kapitał, ubytki, starzenie się zapasu). Istotnym czynnikiem jest też czas realizacji zamówienia, bo wpływa na ryzyko braków.
Metoda maksymalnej dostawy (rozumiana praktycznie jako zamawianie tak, aby podnieść stan zapasu do ustalonego poziomu maksymalnego / zamawianie większych partii rzadziej) jest racjonalna, gdy:
- koszty dostaw są bardzo wysokie – wtedy opłaca się zamawiać rzadziej, aby "rozłożyć" koszt uruchomienia dostawy na większą partię towaru;
- koszty magazynowania są niskie – większa partia oznacza przeciętnie wyższy stan zapasu, więc metoda ma sens, gdy utrzymanie zapasu nie jest kosztowne;
- czas realizacji zamówienia jest długi – większy zapas pomaga utrzymać ciągłość zaopatrzenia w okresie oczekiwania na dostawę i ogranicza ryzyko niedoborów.
Dlatego poprawna jest odpowiedź: "Bardzo wysokie koszty dostaw, niskie koszty magazynowania oraz długi czas realizacji zamówienia."
Pozostałe odpowiedzi zawierają zestawy przesłanek, które nie wspierają idei zamawiania maksymalnymi partiami:
- "Wysokie koszty dostaw, krótki czas realizacji zamówienia oraz brak własnego magazynu." Krótki czas realizacji zmniejsza potrzebę utrzymywania dużego zapasu. Brak magazynu wręcz ogranicza możliwość gromadzenia większych partii, więc jest sprzeczny z metodą maksymalizacji dostawy.
- "Niskie koszty dostaw, wysokie koszty magazynowania oraz długi czas realizacji zamówienia." Niskie koszty dostaw zachęcają do częstszych, mniejszych zamówień, a wysokie koszty magazynowania dodatkowo premiują redukcję zapasu. Długi lead time sam w sobie nie wystarcza, jeśli utrzymanie zapasu jest drogie.
- "Niskie koszty dostaw, wysokie koszty utrzymania zapasu oraz niezawodny dostawca." Niskie koszty dostaw i wysokie koszty zapasu zwykle prowadzą do strategii częstych, małych dostaw. Niezawodność dostawcy zmniejsza potrzebę dużych zapasów bezpieczeństwa, więc także nie wspiera podejścia "maksymalnej dostawy".
Wskazówka egzaminacyjna: analizuj zawsze kierunek wpływu kosztów. Wysokie koszty zamawiania → większe partie i rzadziej, natomiast wysokie koszty utrzymania zapasu → mniejsze partie i częściej. Czas realizacji wpływa na ryzyko braków i często wymusza wyższy poziom zabezpieczenia.
