Przewietrzanie wyrobiska przez dyfuzję oznacza, że wymiana powietrza zachodzi głównie na skutek naturalnego mieszania się gazów (różnice stężeń, ruchy powietrza), bez skutecznego, wymuszonego strumienia wentylacyjnego doprowadzanego np. lutniociągiem. Taka metoda jest z natury mało wydajna i trudno nią kontrolować skład atmosfery w wyrobisku.
W rejonach metanowych (kategorie II–IV zagrożenia metanowego) kluczowe jest ograniczanie możliwości akumulacji metanu. Im dłuższe wyrobisko przewietrzane jedynie dyfuzyjnie, tym większe ryzyko, że w jego końcowej części powstanie strefa słabej wymiany powietrza, w której stężenie metanu może rosnąć. Z tego powodu przyjmuje się bardzo mały dopuszczalny limit długości: poprawna jest odpowiedź "2 m".
Odpowiedzi "3 m", "6 m" i "8 m" są nieprawidłowe, ponieważ oznaczają wyrobiska wyraźnie dłuższe niż dopuszczalny krótki odcinek, dla którego dyfuzja może jeszcze zapewnić wystarczającą wymianę. Takie wartości mogą wynikać z mylenia warunków (np. innych rejonów, innych zagrożeń lub innego sposobu przewietrzania), jednak w polach metanowych II–IV wymaga się podejścia bardziej rygorystycznego.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawiają się jednocześnie "dyfuzja" oraz "pola metanowe II–IV", należy spodziewać się najmniejszej z podanych długości jako wartości granicznej (wynikającej z ograniczonej skuteczności tej metody).
