Wiercenie otworów w ścianach (np. pod uchwyty, koryta kablowe, przepusty) wiąże się z typowymi zagrożeniami: odpryskami (fragmenty tynku, cegły, betonu) oraz pyłem, który może dostać się do oczu. Nawet niewielki odprysk może spowodować bolesny uraz, a pył prowadzić do podrażnień i czasowego pogorszenia widzenia.
Z tego powodu najtrafniejszym środkiem ochrony indywidualnej są okulary ochronne – ich zadaniem jest osłona gałki ocznej przed cząstkami wyrzucanymi podczas pracy narzędzia.
Pozostałe odpowiedzi są mniej adekwatne do wskazanego zagrożenia:
- kask ochronny chroni głowę głównie przed uderzeniem lub spadającymi przedmiotami; przy typowym wierceniu największe ryzyko dotyczy oczu, a kask sam w sobie ich nie osłania,
- fartuch bawełniany jest elementem odzieży roboczej, ale nie stanowi skutecznej bariery dla pyłu i odprysków kierowanych w stronę twarzy,
- buty na gumowej podeszwie zwiększają bezpieczeństwo w zakresie stabilności i częściowo izolacji, jednak nie rozwiązują problemu ochrony wzroku.
W praktyce dobór ŚOI powinien wynikać z oceny ryzyka: przy wierceniu kluczowa jest ochrona oczu, a często także ograniczanie zapylenia (np. odsysanie pyłu). Na egzaminie warto łączyć czynność z bezpośrednim zagrożeniem: wiercenie → pył/odpryski → ochrona oczu.
