W pracach terenowych technika architektury krajobrazu dobór środków ochrony indywidualnej wynika z rodzaju zagrożeń: uderzeń w głowę, odprysków, elementów spadających oraz kontaktu z wirującym osprzętem. Kask z siatkową osłoną oczu (często w formie hełmu z przyłbicą siatkową) ma sens tam, gdzie realnie mogą pojawić się odłamki, gałęzie, wióry lub kamienie wyrzucane przez narzędzie.
Odpowiedź "Przy koszeniu trawnika na boisku kosiarką samobieżną." jest uznawana za właściwą, ponieważ w typowych warunkach koszenia kosiarką samobieżną ryzyko uderzeń w głowę i intensywnych odprysków w kierunku twarzy jest mniejsze niż przy pracach z narzędziami tnącymi o większej energii i odkrytym zespole tnącym. Najczęściej kluczowe jest wtedy inne zabezpieczenie (np. ochrona słuchu, obuwie robocze), a niekoniecznie hełm z siatką.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne:
- "Przy wycinaniu krzewów kosą spalinową." Kosa może wyrzucać kamienie, patyki i fragmenty roślin; istnieje też ryzyko kontaktu z wirującą żyłką/tarczą. Osłona twarzy i oczu jest tu typowym wymaganiem bezpieczeństwa.
- "Przy cięciu żywopłotu pilą do żywopłotu." Podczas cięcia mogą odrywać się sztywne fragmenty pędów i drobne odpryski, a praca odbywa się blisko twarzy. Ochrona oczu jest istotna, a w pewnych warunkach także osłona twarzy.
- "Przy ścince drzew piłą spalinową." To jedna z najbardziej ryzykownych czynności: wióry, gałęzie, spadające fragmenty oraz możliwość uderzenia w głowę. Hełm i ochrona twarzy/oczu są standardowym elementem zabezpieczenia.
W praktyce egzaminacyjnej warto pamiętać: im większa energia narzędzia, im bliżej twarzy przebiega praca i im większe ryzyko spadających elementów, tym bardziej uzasadnione są hełm i osłona oczu/twarzy. Jednocześnie w realnym zakładzie pracy obowiązek wynika z oceny ryzyka oraz instrukcji stanowiskowych.
