Otoskop to narzędzie do oglądania struktur dostępnych w badaniu przez przewód słuchowy zewnętrzny. W praktyce protetyka słuchu ocenia się przede wszystkim:
- skórę i światło przewodu słuchowego zewnętrznego (np. obrzęk, zaczerwienienie, wydzielinę, zmiany zapalne, ziarninę, ciała obce, czop woskowinowy),
- wygląd błony bębenkowej (ciągłość, zaciągnięcie/uwypuklenie, blizny), w tym możliwość zauważenia perforacji.
Dlatego odpowiedź: "stan zapalny ucha zewnętrznego oraz perforację błony bębenkowej" jest prawidłowa — obie sytuacje dotyczą struktur, które mogą być widoczne w otoskopie, a perforacja oznacza przerwanie ciągłości błony bębenkowej.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "przerwany łańcuch kosteczek słuchowych…" — kosteczki ucha środkowego nie są standardowo oceniane otoskopowo w sposób pozwalający pewnie stwierdzić "przerwanie łańcucha"; wymaga to innej diagnostyki. Dodatkowo "brak refleksu świetlnego" jest cechą nieswoistą i nie stanowi samodzielnego, pewnego rozpoznania.
- "…guz nerwu VIII" — nerw przedsionkowo-ślimakowy (VIII) znajduje się wewnątrzczaszkowo; jego guzy rozpoznaje się metodami obrazowymi i diagnostyką audiologiczną, a nie samą otoskopią.
- "…niedrożność trąbki słuchowej" — drożności trąbki słuchowej nie da się bezpośrednio "zobaczyć" w otoskopie; można co najwyżej podejrzewać problem na podstawie pośrednich cech, ale to nie jest pewne stwierdzenie.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach pojawiają się struktury "głębokie" (ucho środkowe, nerwy czaszkowe) lub funkcje (drożność), sprawdź, czy metoda badania faktycznie umożliwia ich bezpośrednią ocenę. Otoskop to głównie narzędzie do oceny ucha zewnętrznego i błony bębenkowej.
