Ustalanie wyniku finansowego netto metodą księgową polega na tym, że wynik jest konsekwencją zapisów w księgach rachunkowych: rozpoznania przychodów oraz odpowiadających im kosztów, a następnie ich rozliczenia na koniec okresu sprawozdawczego (miesiąca, kwartału, roku).
W wariancie porównawczym rachunku zysków i strat koszty działalności operacyjnej prezentuje się w układzie rodzajowym, czyli według typów kosztów. Jedną z typowych pozycji w tym układzie jest amortyzacja, która stanowi koszt zużycia środków trwałych i wartości niematerialnych w czasie. Jeżeli amortyzacja występuje w jednostce (a w praktyce zwykle występuje), wpływa na poziom kosztów, a więc i na wynik.
Pozycja "Przychody ze sprzedaży" jest podstawowym składnikiem wyniku: bez przychodów nie da się rzetelnie ustalić wyniku na sprzedaży, a w konsekwencji wyniku netto. Z kolei "Koszty stałe" to kategoria ekonomiczna (podział na stałe i zmienne), ale w praktyce są one częścią kosztów ponoszonych w okresie i wpływają na wynik poprzez ujęcie w kosztach działalności. W rachunkowości, niezależnie od tego podziału, koszty stałe muszą zostać rozpoznane zgodnie z zasadami ujęcia kosztów.
Dlatego odpowiedź "Wszystkie powyższe" jest spójna z ideą ustalania wyniku netto: trzeba uwzględnić zarówno stronę przychodową, jak i kosztową (w tym amortyzację), a koszty stałe jako element kosztów okresu również oddziałują na wynik.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie są wystarczające "samodzielnie"?
- "Koszty stałe" bez informacji o przychodach nie pozwalają ustalić wyniku, bo wynik to relacja przychody–koszty.
- "Przychody ze sprzedaży" bez kosztów (w tym amortyzacji) nie dają wyniku netto, tylko część informacji o skali działalności.
- "Amortyzacja" jest ważnym kosztem, ale sama w sobie nie stanowi pełnego zestawu danych do wyniku netto.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy wyniku netto, zawsze myśl o komplecie: przychody + różne grupy kosztów + pozostałe elementy wyniku (operacyjne/finansowe) i podatki, o ile są rozpatrywane w zadaniu.
