Wiązanie ściegu maszynowego (zwłaszcza w ściegu stębnowym) polega na tym, że nić górna i dolna powinny łączyć się wewnątrz materiału, mniej więcej w jego środku. Żeby tak się stało, naprężenie obu nici musi być zrównoważone.
Dlaczego poprawne jest: "niewłaściwe napięcie nitki dolnej lub górnej."
Jeśli naprężenie nici górnej jest za duże, punkt wiązania może zostać "wciągnięty" na spód lub materiał może się marszczyć. Jeśli jest za małe, nić górna może tworzyć pętelki. Analogicznie, zbyt duże albo zbyt małe naprężenie nici dolnej (bębenkowej) również przesuwa miejsce wiązania i powoduje widoczne wady ściegu. W praktyce pierwszą czynnością diagnostyczną przy złym wiązaniu jest sprawdzenie nawleczenia i regulacji naprężenia.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie są najlepszym wyjaśnieniem "wiązania" ściegu:
- "wyszczerbiony otwór w płytce ściegowej." Uszkodzenie płytki może powodować zahaczanie, zrywanie nici lub uszkadzanie materiału, ale nie jest typową, bezpośrednią przyczyną przesunięcia punktu wiązania wynikającego z nierównowagi naprężeń.
- "regulator długości ściegu ustawiony na zero." Ustawienie długości ściegu wpływa na to, czy materiał jest przesuwany i jaka jest gęstość ściegu. Nie opisuje jednak klasycznego problemu wiązania (pętelkowania/ściągania wynikającego z naprężeń) i nie jest standardową odpowiedzią na pytanie o wiązanie nici.
- "nieprawidłowo dobrany docisk stopki." Docisk stopki wpływa głównie na transport materiału (ślizganie, nierówny przesuw, falowanie dzianin). Może pośrednio pogorszyć wygląd przeszycia, ale typowa wada wiązania ściegu jest przede wszystkim skutkiem niewłaściwego naprężenia nici.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się "wiązanie ściegu", w pierwszej kolejności myśl o relacji nić górna–nić dolna: nawleczenie, stan igły i przede wszystkim naprężenie. Dopiero potem rozważ elementy transportu (stopka, docisk) i elementy prowadzenia materiału (płytka).
