Na zdjęciu widać uszkodzenie mechaniczne płytki skrawającej: wykruszenie naroża oraz pęknięcie w głąb materiału. Taki obraz jest typowy dla uszkodzeń katastroficznych, czyli sytuacji, gdy lokalne obciążenia przekraczają wytrzymałość materiału płytki (np. węglika spiekanego), a nie dla powolnego zużycia.
Odpowiedź "zbyt duży posuw na ostrze" jest poprawna, ponieważ większy posuw oznacza większą grubość warstwy skrawanej i zwykle wyraźny wzrost sił skrawania. W praktyce prowadzi to do przeciążenia krawędzi (zwłaszcza naroża), co sprzyja pęknięciom i wykruszeniom.
Pozostałe odpowiedzi nie pasują do obrazu uszkodzenia:
- "zbyt mały posuw na ostrze" częściej powoduje tarcie i wygniatanie zamiast stabilnego skrawania, a w konsekwencji przyspieszone stępienie/ścieranie, nie nagłe pękanie płytki.
- "za mała szybkość skrawania" może sprzyjać powstawaniu narostu i pogorszeniu jakości powierzchni, ale sama w sobie nie jest typową przyczyną pęknięć strukturalnych widocznych jako wyraźne pęknięcie i wykruszenie.
- "za mała głębokość skrawania" bywa związana z obtarciem i niestabilnością (np. praca na utwardzonej warstwie), co częściej daje ślady zużycia na powierzchni przyłożenia niż gwałtowne złamanie krawędzi.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw rozstrzygnij, czy widzisz zużycie stopniowe (wytarcia, wygładzenia, narost) czy awarię (pęknięcia, wykruszenia). Awaria częściej wiąże się z przeciążeniem (posuw, zbyt duże obciążenie, drgania, uderzenia przerywanym skrawaniem).
