W druku na powierzchniach niechłonnych (np. szkło) kluczowym problemem jest uzyskanie odpowiedniej adhezji, czyli przyczepności warstwy farby do podłoża. Szkło ma gładką, mało reaktywną powierzchnię, dlatego sama farba może nie zapewnić trwałego związania z podłożem. Z tego powodu przed właściwym drukowaniem stosuje się primer gruntujący (grunt/podkład adhezyjny), którego zadaniem jest poprawa zwilżania i stworzenie warstwy pośredniej zwiększającej przyczepność nadruku.
Odpowiedź "primera gruntującego" jest więc właściwa, bo dotyczy typowego etapu technologicznego: przygotowania powierzchni pod druk poprzez nałożenie warstwy poprawiającej wiązanie farby z podłożem.
Pozostałe propozycje odnoszą się do innych zjawisk lub innych materiałów:
- "pudru drukarskiego" – pudrowanie jest zabiegiem eksploatacyjnym stosowanym głównie przy druku arkuszowym w celu ograniczenia odciśnięć i sklejania arkuszy, a nie metodą zwiększania adhezji farby do szkła.
- "folii magnetycznej" – to materiał użytkowy, a nie typowy grunt pod druk na szkle; nie pełni roli chemicznego/technologicznego podkładu zwiększającego przyczepność warstwy farby.
- "jednego z tuszów "light"" – określenia tego typu dotyczą wariantów kolorystycznych/atramentów w pewnych systemach druku, ale nie rozwiązują problemu przygotowania szkła jako trudnego podłoża. Nawet właściwie dobrana farba nie zawsze zastępuje etap gruntowania, gdy wymagania co do trwałości są wysokie.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się szkło lub inne podłoże gładkie i niechłonne, najpierw myśl o etapach poprawy przyczepności (oczyszczanie/aktywacja/grunt), a dopiero potem o doborze farby i parametrach utwardzania.
