W transporcie gotowych wyrobów stolarskich kluczowe są dwa cele: ochrona powierzchni (lakier, bejca, fornir, okleina, laminat) oraz stabilizacja ładunku, aby nie przemieszczał się podczas jazdy. Działanie uznane za najmniej odpowiednie to umieszczenie wyrobów bezpośrednio jeden na drugim, ponieważ elementy stykają się "na twardo" i pracują względem siebie pod wpływem drgań.
Skutki takiego układania to m.in.:
- zarysowania od tarcia (szczególnie na frontach i elementach lakierowanych),
- wgniecenia od punktowego nacisku (np. krawędzie, uchwyty, naroża),
- obtłuczenia krawędzi przy mikrouderzeniach podczas hamowania i skrętów,
- odciski po elementach wystających lub łączeniach.
Pozostałe wskazane działania są typowymi i sensownymi metodami zabezpieczania:
- Opakowanie wyrobów w folię bąbelkową chroni przed zarysowaniami i częściowo amortyzuje uderzenia. Trzeba jednak pamiętać, że sama folia nie zawsze wystarcza przy ciężkich elementach (warto stosować przekładki, narożniki, karton).
- Użycie palet do stabilizacji ładunku ułatwia transport wózkiem widłowym/paletowym oraz ogranicza ryzyko przewrócenia. Pozwala też na prawidłowe spinanie i owijanie ładunku.
- Zabezpieczenie wyrobów pasami transportowymi ogranicza przesuwanie się ładunku. Pasy powinny być stosowane z wyczuciem i najlepiej z osłonami/narożnikami, aby nie uszkodzić krawędzi, ale co do zasady jest to działanie właściwe.
Na egzaminie zwracaj uwagę na słowo "najmniej odpowiednie": wybierasz działanie zwiększające ryzyko uszkodzeń, a nie to, które jest tylko "nieidealne". Bezpośrednie układanie elementów jeden na drugim jest klasycznym błędem pakowania, bo nie zapewnia separacji i ochrony powierzchni.
