KWALIFIKACJA EKA2 - TEST WIEDZY NR 5

PYTANIE NR 24.
Przygotowujesz dokumentację do brakowania. Jaki druk powinieneś wypełnić?
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Brakowanie wymaga udokumentowania czynności na właściwym formularzu przewidzianym dla tej procedury. W tym zestawie odpowiedzi drukiem przeznaczonym do przygotowania dokumentacji do brakowania jest Druk Z-03, a pozostałe druki odnoszą się do innych czynności kancelaryjno-archiwalnych.

Pełne wyjaśnienie:

Brakowanie to formalna procedura wycofania dokumentacji niearchiwalnej (po upływie okresu przechowywania) i przygotowania jej do zniszczenia. Aby czynności były legalne i możliwe do skontrolowania, dokumentuje się je na właściwych formularzach (drukach) przewidzianych w danej organizacji pracy kancelaryjno-archiwalnej.

W pytaniu chodzi o moment przygotowywania dokumentacji do brakowania, czyli sporządzenia wymaganej dokumentacji formalnej towarzyszącej tej procedurze. W tym zestawie odpowiedzi właściwym formularzem jest Druk Z-03.

Pozostałe propozycje są nieprawidłowe, ponieważ oznaczają inne druki niż ten, który służy do przygotowania dokumentacji do brakowania. Na egzaminie typową pułapką jest wybór numeru "na oko" (podobne oznaczenia), zamiast skojarzenia druku z jego przeznaczeniem w procesie brakowania.

Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w Twojej praktyce zawodowej spotkałeś inne wzory lub inne oznaczenia druków, przyjmij logikę zadania testowego – pytanie sprawdza znajomość przypisania konkretnego druku do czynności brakowania w danym zestawie odpowiedzi.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
Brakowanie to formalne wycofanie dokumentacji niearchiwalnej po upływie jej okresu przechowywania i przygotowanie jej do zniszczenia. Musi być udokumentowane (spisy/protokoły/wnioski), aby było możliwe wykazanie, co i na jakiej podstawie zostało zlikwidowane.
Najczęściej przygotowuje się spis dokumentacji przeznaczonej do brakowania oraz dokument potwierdzający przeprowadzenie procedury (np. protokół). W praktyce dokładny zestaw zależy od instrukcji obowiązującej w jednostce i od tego, czy wymagana jest komisja lub zatwierdzenie.
Formularz porządkuje dane (np. sygnatury, kategorie archiwalne, daty skrajne) i zapewnia ślad audytowy. Dzięki temu można wykazać zgodność z procedurą, ułatwia się kontrolę oraz minimalizuje ryzyko omyłkowego zniszczenia dokumentów, których nie wolno brakować.
Najpewniejsza metoda to sprawdzenie nazwy/przeznaczenia druku w wykazie formularzy lub instrukcji kancelaryjnej/archiwalnej. Na teście trzeba powiązać słowo kluczowe "brakowanie" z drukiem, który dotyczy przygotowania i zatwierdzenia zniszczenia, a nie np. przekazania czy ewidencji.
Nie zawsze. Część jednostek stosuje własne wzory lub modyfikacje formularzy, a oznaczenia mogą się różnić. Dlatego w nauce do egzaminu warto opierać się na materiałach dla kwalifikacji i na dokumentach wewnętrznych używanych w ćwiczeniach, aby poznać oczekiwane przypisania.
Brakowanie można rozważać po upływie okresu przechowywania wynikającego z kwalifikacji archiwalnej i zasad ustalonych w jednostce. Dodatkowo trzeba mieć pewność, że dokumenty nie są potrzebne do bieżących postępowań, kontroli lub sporów oraz że procedura uzyskała wymagane akceptacje.
Typowe błędy to: pomylenie formularzy, niepełne dane w spisach, brak zgodności sygnatur i dat skrajnych, brak weryfikacji kategorii archiwalnej oraz zbyt szybkie uznanie, że "stare" akta zawsze można zniszczyć. Na egzaminie często myli się druki o podobnych numerach.
Kategoria archiwalna określa, jak długo dokumentację należy przechowywać i czy ma wartość archiwalną. Przy brakowaniu jest kluczowa, bo decyduje, czy dokumenty w ogóle mogą zostać przeznaczone do zniszczenia. Błędne przypisanie kategorii może prowadzić do nieodwracalnej utraty ważnych akt.
Warto uczyć się mapowania: czynność → właściwy dokument (np. brakowanie → właściwy druk). Pomagają fiszki i krótkie scenariusze z praktyki. Dobrze też przejrzeć przykładowe kompletne teczki ćwiczeniowe, aby zobaczyć, jakie informacje wpisuje się w formularzach.
Zależy od konstrukcji testu, ale często sprawdzane jest skojarzenie numeru druku z czynnością. Najlepiej opanować te najczęstsze i ćwiczyć rozpoznawanie po kontekście (np. brakowanie, przekazanie akt, ewidencja). Jeśli znasz sens procedury, łatwiej uniknąć mylenia numerów.
info

To pytanie poprawnie rozwiązuje 55% zdających egzamin. średnie

W praktyce zawodowej kluczowe jest to, że brakowanie wymaga udokumentowania czynności na właściwym formularzu przewidzianym dla tej procedury.

Materiały:

  • Materiały dydaktyczne z kwalifikacji dotyczące procedury brakowania (skrypt szkolny/podręcznik do archiwistyki zakładowej)
  • Instrukcja kancelaryjna i archiwalna stosowana w jednostce (załączniki z wykazem formularzy)
  • Ćwiczenia praktyczne: kompletowanie dokumentacji do brakowania na przykładach teczek aktowych

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego