Plan sytuacyjno-wysokościowy służy przede wszystkim do pokazania lokalizacji i powiązań przestrzennych elementów zagospodarowania terenu. Na takim rysunku oczekuje się informacji, które pozwalają odczytać: co jest projektowane, gdzie się znajduje oraz jak układ funkcjonuje w terenie (w tym w odniesieniu do wysokości i ukształtowania).
Dlatego elementy typu rzuty poziome obiektów (czytelne odwzorowanie kształtu i obrysu), układ komunikacyjny (ciągi piesze, dojazdy, wejścia) oraz oznaczenie stref roślinnych (rabaty, trawniki, nasadzenia w ujęciu strefowym) są naturalnymi i praktycznie potrzebnymi składowymi rysunku sytuacyjnego. Umożliwiają one koordynację branżową, wytyczenie w terenie i ocenę funkcjonalności.
Z kolei szczegółowy opis materiałów wykończeniowych to informacja o charakterze opisowo-specyfikacyjnym: dotyczy doboru materiałów, ich parametrów, rodzaju wykończenia, często także technologii wykonania. Takie dane standardowo umieszcza się w opisie technicznym, zestawieniach materiałów albo specyfikacji, a nie jako element niezbędny rysunku PSW.
Typowe nieporozumienie polega na tym, że uczący się traktują "dokumentację projektową" jako jeden zbiór informacji i zakładają, że skoro coś jest ważne w projekcie, to musi znaleźć się na konkretnym rysunku. W praktyce kluczowe jest rozdzielenie: co pokazuje plan (układ i lokalizacja), a co opisuje dokument (materiały, wymagania wykonawcze, parametry).
