Instrukcja BHP dla stanowiska pracy jest dokumentem praktycznym: ma umożliwić wykonywanie pracy w sposób bezpieczny i powtarzalny. Z tego powodu nie może ograniczać się do samej listy zagrożeń. Musi także wskazywać jak ograniczać ryzyko: jakie środki organizacyjne i techniczne stosować, jakie zasady pracy przyjąć oraz jakie środki ochrony (np. zbiorowej i indywidualnej) są wymagane.
Poprawne jest stwierdzenie, że instrukcja powinna zawierać informacje o potencjalnych zagrożeniach, środkach zaradczych oraz procedurach postępowania w sytuacjach awaryjnych. Bez procedur awaryjnych pracownik nie ma jasnych wskazówek, co zrobić, gdy dojdzie do zdarzenia niebezpiecznego (np. awarii, pożaru, rozszczelnienia instalacji, nagłego zatrzymania maszyny).
Stwierdzenie, że instrukcja ma być sporządzona tylko w języku polskim niezależnie od narodowości pracowników, jest ryzykowne interpretacyjnie, bo celem instrukcji jest zrozumiała komunikacja zasad bezpiecznej pracy. W praktyce BHP liczy się, aby pracownik rozumiał treść i potrafił ją zastosować.
Teza, że instrukcja ma być dostępna tylko dla pracowników danego stanowiska, również nie odpowiada celowi instrukcji. Zasadniczo instrukcje powinny być dostępne w miejscu pracy dla osób, które mają wykonywać czynności, zastępować innych, szkolić się lub nadzorować pracę. Ograniczanie dostępu może utrudniać szkolenie i bezpieczną organizację pracy.
Stwierdzenie, że instrukcja powinna zawierać wyłącznie zagrożenia bez środków zaradczych, sprowadza dokument do opisu problemu bez rozwiązania. W egzaminacyjnej praktyce BHP oczekuje się podejścia: zagrożenie → skutki → zapobieganie → postępowanie awaryjne, bo dopiero taki układ realnie wspiera bezpieczeństwo pracy.
