Przy przygotowaniu modelu gipsowego do wykonania protezy (w tym protezy natychmiastowej) kluczowe jest, aby model był dokładny i odporny mechanicznie. W praktyce oznacza to wysoką wytrzymałość na ściskanie oraz dobrą odporność na ścieranie, ponieważ na modelu wykonuje się czynności techniczne, które mogą uszkadzać krawędzie, guzki czy fragmenty wyrostka.
Właśnie dlatego właściwym wyborem jest gips typu IV (gips super twardy). Jest on przeznaczony do wykonywania precyzyjnych modeli roboczych w protetyce, gdy wymagana jest duża stabilność i mniejsze ryzyko ukruszeń podczas obróbki.
Pozostałe typy gipsu są typowo dobierane do mniej wymagających zastosowań:
- Gips typu I jest kojarzony z zastosowaniami o ograniczonej potrzebie wysokiej wytrzymałości modelu; w wielu opisach materiałoznawczych nie jest traktowany jako podstawowy materiał na trwały model roboczy do pracy protetycznej.
- Gips typu II ma zwykle niższą wytrzymałość niż kamienie dentystyczne wyższych typów, dlatego łatwiej ulega uszkodzeniom przy intensywnej obróbce.
- Gips typu III jest często stosowany do modeli diagnostycznych lub roboczych o umiarkowanych wymaganiach, jednak w porównaniu z typem IV typowo zapewnia mniejszą odporność na ścieranie i niższą wytrzymałość.
Na egzaminie warto zapamiętać zasadę: im bardziej "roboczy" i precyzyjny model (wielokrotne przymiarki, dopasowanie, obróbka), tym wyższe wymagania wytrzymałościowe — dlatego preferuje się gipsy o wyższej twardości, takie jak typ IV.
