Korekcja walorowa (tonalna) polega na zmianie rozkładu jasności w obrazie, aby poprawić kontrast, wydobyć szczegóły w cieniach i światłach oraz lepiej rozłożyć tony średnie. Do tego potrzebne są narzędzia, które bezpośrednio zmieniają wartości pikseli, a nie tylko je prezentują.
Poprawna odpowiedź "Narzędzie "Krzywe" i narzędzie "Poziomy"" jest właściwa, bo oba narzędzia należą do korekt tonalnych:
- Poziomy umożliwiają ustawienie punktu czerni i bieli oraz korektę tonów średnich (gamma). To szybka, "pierwsza" korekta zakresu tonalnego.
- Krzywe dają bardziej precyzyjną kontrolę: można kształtować krzywą tonalną w wielu punktach i selektywnie rozjaśniać/ściemniać wybrane zakresy tonów.
Odpowiedzi z pojedynczym narzędziem ("Tylko narzędzie "Krzywe"" oraz "Tylko narzędzie "Poziomy"") są niepełne w kontekście typowej praktyki: każde z nich może poprawić walory, ale pytanie dotyczy narzędzi, które należy wykorzystać do korekcji, a standardowo stosuje się je komplementarnie (Poziomy do ustawienia zakresu, Krzywe do dopracowania).
Odpowiedź "Tylko narzędzie "Histogram"" jest błędna, ponieważ histogram jest narzędziem analitycznym: pokazuje rozkład tonów (ile pikseli przypada na poszczególne jasności). Pomaga ocenić, czy występuje clipping w cieniach/światłach i czy kontrast jest właściwy, ale nie wykonuje korekcji samodzielnie.
W praktycznym workflow histogram służy do kontroli przed i po korekcji, a właściwą zmianę obrazu wykonuje się Poziomami i/lub Krzywymi. Warto też unikać zbyt agresywnych zmian, bo mogą powodować utratę detali lub posteryzację w gładkich przejściach.
