Projektowanie zieleni dla terenu przemysłowego wymaga przede wszystkim dopasowania gatunków do warunków siedliskowych, które zwykle są trudniejsze niż w parkach czy ogrodach przydomowych. W takich lokalizacjach częściej występują: podwyższone zapylenie, zanieczyszczenia powietrza, okresowe przesuszenie, silniejsze wiatry oraz podłoża zdegradowane lub ubogie. Z tego powodu stwierdzenie "Rośliny powinny być odporne na zanieczyszczenia powietrza" jest prawdziwe i stanowi jedno z kluczowych kryteriów doboru.
Stwierdzenie "Rośliny powinny być wybrane wyłącznie ze względu na ich wygląd" jest błędne, bo pomija czynniki decydujące o przeżywalności i kosztach utrzymania. Estetyka jest ważna, ale nie może być jedynym kryterium, jeśli warunki powodują zamieranie roślin i konieczność częstych dosadzeń.
Stwierdzenie "Rośliny powinny mieć duże wymagania glebowe i wodne" również jest nieprawdziwe w typowej sytuacji terenów przemysłowych. Gatunki o wysokich wymaganiach zwykle potrzebują żyznego podłoża i regularnego nawadniania, co zwiększa ryzyko niepowodzeń i koszty eksploatacyjne. W praktyce częściej dobiera się rośliny tolerujące okresowe niedobory wody i gorsze gleby.
Stwierdzenie "Rośliny powinny być sadzone blisko siebie, aby stworzyć efekt "dzikiej natury"" jest mylące. Zbyt gęste sadzenie może nasilać konkurencję o wodę i składniki pokarmowe oraz pogarszać przewietrzanie, co sprzyja problemom zdrowotnym. Efekt naturalistyczny można osiągać kompozycją i doborem gatunków, ale rozstawa powinna wynikać z docelowych rozmiarów roślin i warunków utrzymania.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się teren przemysłowy, szukaj odpowiedzi akcentującej odporność/tolerancję (na zanieczyszczenia, suszę, zasolenie) oraz racjonalne utrzymanie, a nie "same walory dekoracyjne" czy celowe zwiększanie wymagań pielęgnacyjnych.
