Przy klejeniu dwóch elementów drewnianych należy dobrać klej przeznaczony do podłoży drewnianych. Klej do drewna jest opracowany tak, aby dobrze zwilżał powierzchnię drewna i wnikał w jego strukturę, tworząc spoinę o odpowiedniej wytrzymałości. W praktyce stolarskiej to podstawowy wybór do typowych połączeń drewno–drewno (np. listwy, ramki, małe elementy z litego drewna lub materiałów drewnopochodnych).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Klej do ceramiki jest przeznaczony do twardych, mineralnych podłoży i ich specyficznej przyczepności. Na drewnie może wiązać niewłaściwie albo tworzyć spoinę nieodpowiednią do "pracy" drewna (zmiany wilgotności i wymiarów).
- Klej do styropianu dobiera się z myślą o tworzywach i o tym, by nie uszkadzać pianki oraz zapewnić przyczepność do lekkiego, porowatego podłoża. Taki klej nie musi zapewniać wymaganej wytrzymałości ani parametrów spoiny przy typowym docisku stolarskim.
- Klej do metalu projektuje się pod gładkie, niechłonne powierzchnie i inne mechanizmy adhezji. W przypadku drewna (materiał chłonny, włóknisty) może to skutkować gorszym wnikaniem, niewłaściwym czasem wiązania lub nieoptymalną spoiną.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu masz jednoznaczne podłoże (tu: drewno–drewno), najpierw dopasuj klej do materiału, a dopiero potem rozważ dodatkowe warunki (wilgoć, obciążenia, warunki zewnętrzne). W tym zadaniu nie podano warunków specjalnych, więc wybór ogólny "klej do drewna" jest właściwy.
