W maszynie overlockowej jakość ściegu wprost zależy od równowagi napięć poszczególnych nitek. Regulacja jest zwykle prowadzona na skali umownej (np. 0–9) i ma doprowadzić do tego, aby:
- ścieg był równomierny,
- pętle układały się na brzegu materiału, a nie "wciągały" się na prawą lub lewą stronę,
- materiał nie był marszczony ani nadmiernie rozciągany,
- nici nie zrywały się, a szew był trwały.
Podany zestaw (nitka górna 4, nitka dolna 2, nitka krawędziowa 3) odpowiada logicznej relacji opisującej bazowe ustawienia: górna > dolna, a ustawienie nitki igłowej/krawędziowej jest pośrednie. Taki układ sprzyja formowaniu pętli na krawędzi materiału i stanowi typowy punkt startowy przed wykonaniem próby.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują do idei ustawień bazowych? Stwierdzenie, że "napięcie nitki dolnej powinno być wyższe", mogłoby prowadzić do przesuwania pętli i ściągania ściegu w niepożądanym kierunku. Sugestia, że "napięcie nitki górnej powinno być niższe", może dać luźne pętle i mniej stabilne obrzucenie. Teza, że "napięcie nitki krawędziowej powinno być wyższe", bywa prawdziwa w specyficznych sytuacjach (inna tkanina, inny ścieg), ale nie jest regułą dla ustawień startowych.
Wskazówka egzaminacyjna: ustawienia z tabeli traktuj jako punkt wyjścia. W praktyce zawsze wykonuje się próbę na ścinku tego samego materiału i dopiero na podstawie wyglądu pętli oraz zachowania tkaniny koryguje poszczególne napięcia.
