W systemach Linux informacje o konfiguracji sieciowej (zwłaszcza adresacji interfejsów) najczęściej sprawdza się poleceniami z pakietu iproute2. Dlatego poprawną odpowiedzią jest ip addr (często spotkasz też wariant ip addr show lub skrót ip a). To polecenie wyświetla m.in. listę interfejsów, ich stan, adresy IPv4/IPv6, prefiksy oraz dodatkowe atrybuty przydatne w diagnozie.
Opcja ifconfig pochodzi z pakietu net-tools i historycznie również pokazywała konfigurację interfejsów. W praktyce może być nadal dostępna w niektórych środowiskach, ale w nowoczesnej administracji jest traktowana jako rozwiązanie starsze i wypierane przez narzędzie ip. Na egzaminie oraz w bieżącej pracy administratora warto wskazywać i stosować aktualny standard, czyli iproute2.
Pozostałe polecenia mają inny cel:
- netstat służy do podglądu połączeń sieciowych, gniazd, nasłuchujących portów i statystyk — nie jest to podstawowe narzędzie do odczytu adresu IP przypisanego do interfejsu.
- nslookup wykonuje zapytania do systemu DNS (tłumaczenie nazw na adresy i odwrotnie). Sprawdza rozwiązywanie nazw, a nie lokalną konfigurację interfejsów.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie dotyczy konfiguracji interfejsu (adresy, maska/prefiks, MAC, stan), myśl o poleceniach ip addr i pokrewnych. Jeśli chodzi o DNS — wybieraj narzędzia typu nslookup. Gdy mowa o połączeniach/portach — bardziej pasują narzędzia typu netstat.
