W typografii wyróżnienia powinny przede wszystkim poprawiać hierarchię informacji, a nie pogarszać czytelność. Dlatego w wielu zaleceniach składu podkreślenie uznaje się za rozwiązanie najmniej pożądane dla tekstu ciągłego: linia podkreślenia może wchodzić w światło liter, kolidować z dolnymi wydłużeniami (np. "g", "p", "y") i przez to obniżać komfort czytania. Dodatkowo w publikacjach cyfrowych oraz w interfejsach użytkownika podkreślenie jest silnie skojarzone z hiperłączem, więc użycie go jako "akcentu" może wprowadzać fałszywą sugestię, że element jest klikalny.
Dlaczego pozostałe opcje są częściej zalecane?
- Pogrubienie – jest standardowym wyróżnieniem, które zwiększa wagę optyczną znaków bez dodawania dodatkowych elementów graficznych. Najlepiej działa w krótkich fragmentach (np. słowo-klucz, lead), przy zachowaniu umiaru.
- Kursywa – służy m.in. do zaznaczania tytułów, pojęć, cytatów, obcych zwrotów. Zwykle jest czytelna i typograficznie "naturalna", bo wynika z kroju pisma (odmiana italic/oblique), a nie z doklejonej ozdoby.
- Wielkie litery – mogą mocno zaakcentować fragment, ale często pogarszają czytelność dłuższych partii i sprawiają wrażenie "krzyku". Z tego powodu nie są najlepszym domyślnym wyróżnieniem, jednak nadal bywają stosowane w nagłówkach, skrótach, oznaczeniach i wtedy mogą być uzasadnione.
W praktyce DTP warto dążyć do spójności: zdefiniować style znakowe (np. "ważne", "termin", "nazwa") i używać ich konsekwentnie w całej publikacji. Jeśli potrzebujesz wyróżnienia o większej sile niż pogrubienie/kursywa, często lepszym rozwiązaniem bywa zmiana stopnia, koloru (z zachowaniem kontrastu) lub zastosowanie odpowiedniej hierarchii nagłówków, zamiast podkreśleń w tekście.
