Pytanie dotyczy praktycznej zasady stosowanej przy załadunku i sztaplowaniu palet: cięższe jednostki ładunkowe układa się niżej, a lżejsze wyżej. Taki układ obniża środek ciężkości całego stosu, poprawia stateczność oraz zmniejsza ryzyko przewrócenia podczas przemieszczania (np. wózkiem) i podczas transportu (drgania, hamowanie, skręty).
Z tabeli odczytujemy masy: A = 200 kg, B = 150 kg, C = 180 kg, D = 250 kg. Najlżejsza jest paleta z produktem B, a najcięższa z produktem D. Jeżeli mamy wskazać prawdziwe stwierdzenie o umieszczeniu jednej palety na drugiej, najbardziej zgodny z zasadą bezpieczeństwa jest układ "B na D", bo lżejsza paleta obciąża cięższą, a nie odwrotnie.
Pozostałe stwierdzenia są błędne, ponieważ proponują układ, w którym cięższa paleta miałaby znaleźć się na lżejszej:
- "A na C" – A (200 kg) jest cięższa niż C (180 kg), więc zwiększa ryzyko niestabilności i uszkodzeń.
- "D na A" – D (250 kg) jest cięższa niż A (200 kg); to typowy przykład złej kolejności układania.
- "C na B" – C (180 kg) jest cięższa niż B (150 kg), czyli najgorszy kierunek (średnia/cięższa na najlżejszej).
Warto zauważyć, że podstawy wszystkich palet mają ten sam wymiar 120×80 cm, więc o wyborze decyduje przede wszystkim masa i wynikająca z niej stabilność, a nie dopasowanie podstawy. W praktyce, poza masą uwzględnia się też nośność opakowania, podatność towaru na zgniecenie oraz dopuszczalne zasady piętrowania dla danego ładunku.
