Norma prawna to reguła postępowania ustanowiona lub uznana przez państwo, należąca do systemu prawa i mająca charakter wiążący dla adresatów (osób, instytucji). Jej przestrzeganie jest zabezpieczone możliwością zastosowania sankcji przez uprawnione organy (np. odpowiedzialność karna, administracyjna lub cywilna – zależnie od rodzaju normy).
W tabeli porównuje się różne rodzaje norm. Opis normy prawnej powinien więc wskazywać na:
- związek z prawem (system prawa obowiązujący w państwie),
- wiążący charakter (nie jest to jedynie zalecenie),
- odmienność od moralności (moralność opiera się na ocenach etycznych i społecznych, a nie na formalnych źródłach prawa),
- odmienność od norm technicznych (techniczne opisują parametry, standardy i wymagania dla wyrobów/usług).
Dlatego prawidłowy jest opis mówiący o normie obowiązkowej opartej na prawie krajowym – jako najbardziej typowej charakterystyce normy prawnej w ujęciu podstawowym.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Wariant "zawsze fakultatywna" jest sprzeczny z istotą norm prawnych: prawo co do zasady wiąże adresatów, a nie jest wyłącznie dobrowolną wskazówką.
- Warianty odwołujące się do "prawa międzynarodowego" wprowadzają błąd zakresu: normy prawne występują także (i przede wszystkim w praktyce życia codziennego) w prawie krajowym, które jest podstawą obowiązków obywateli i organizacji w Polsce.
- Połączenie "fakultatywna" z "prawem krajowym" miesza cechy: nawet jeśli w prawie istnieją uprawnienia (możliwości), to sama norma prawna pozostaje elementem systemu prawnego i jest zdefiniowana formalnie, a nie jako dowolna, nieobowiązkowa reguła.
W pracy biurowej to rozróżnienie pomaga oddzielić obowiązki wynikające z przepisów (np. wymogi formalne dokumentów czy terminy ustawowe) od zasad etycznych oraz od standardów technicznych (np. parametry, formaty, procedury techniczne).
