W zadaniu podano odczyty wilgotności gleby dla czterech obszarów pola oraz wartość optymalną: 35%. Aby wskazać miejsce wymagające natychmiastowego nawadniania, należy porównać każdy odczyt z progiem 35% i zidentyfikować obszar o największym niedoborze wody.
Porównanie wartości z tabeli:
- Obszar A: 20% — wyraźnie poniżej 35%, czyli duży deficyt wilgotności.
- Obszar B: 30% — poniżej 35%, ale niedobór jest mniejszy niż w obszarze A.
- Obszar C: 40% — powyżej 35%, więc w warunkach zadania nie ma wskazania do pilnego nawadniania.
- Obszar D: 50% — znacznie powyżej 35%, więc tym bardziej nie jest to obszar do natychmiastowego nawadniania.
Wniosek: jeśli celem jest szybka reakcja na największy niedobór, poprawna jest odpowiedź "Obszar A", bo ma najniższą wilgotność (20%) i najdalej mu do optimum.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne? "Obszar B" jest także poniżej optimum, ale nie jest najbardziej suchy, więc nie spełnia kryterium "natychmiastowo" w sensie priorytetu. "Obszar C" i "Obszar D" mają wilgotność powyżej optimum, więc wybór ich jako wymagających nawadniania wynika zwykle z pomylenia kierunku porównania albo z błędnego założenia, że "im wyższa liczba, tym pilniej".
W praktyce rolnictwa precyzyjnego taka analiza jest pierwszym krokiem do sterowania sekcjami nawadniania: nawadnia się strefy o najniższej wilgotności, a następnie kontroluje efekt kolejnym pomiarem.
